[align=center][size=medium]ماهواره از الف تا ی(بخش سوم و پایانی) [/size] [/align]
.
[align=center]
.
سيستم ارتباط مخابراتي
اين سيستم وظيفه دريافت سيگنال هاي ارسال شده از زمين و انجام تبديل فركانسي و تقويت و ارسال مجدد آنها به ايستگاه هاي زميني را دارا مي باشد. اين سيستم از دو قسمت آنتن براي ارسال و دريافت سيگنال و تكراركننده براي مراحل مختلف تقويت و تبديل فركانسي و جداسازي و سوئيچينگ تشكيل شده است. تعداد تكراركننده هاي ماهواره بسته به وزن آنها از 12 الي 24 متغير است.
سيگنال دريافتي توسط آنتن گيرنده از طريق يك فيلتر ميان گذر وارد يك تكرار كننده مي شود. سپس توسط يك تقويت كننده تقويت شده و براي پائين آوردن فركانس حامل به سطح با فركانس نوسان ساز محلي مخلوط مي گردد سپس سيگنال از طريق مركز سوئيچ ماهواره به يكي از كانال هاي ارسالي با كد مربوط سيگنال ارسال تبديل مي شود. بعد از اين مرحله، حامل را تا فركانس ارسال بالا برده توسط يك تقويت كننده پرقدرت تقويت كرده و از طريق قسمت هيبريد براي ارسال به آنتن فرستنده تغذيه مي شود. براي ارتباطات ماهواره اي 3 نوع لينك بشرح زير تعريف شده است:




1- لينك زمين به فضا: ارسال سيگنال از زمين توسط ايستگاه هاي زميني به طرف ماهواره مشخص با فركانس مشخص را لينك بالابرنده گويند. كليه اطلاعات لازم از زمين به طرف ماهواره ارسال مي شود و ماهواره آنرا دريافت كرده و پس از تبديل فركانس به طرف زمين مي فرستد.
2- لينك فضا به زمين: ماهواره پس از دريافت سيگنال از زمين و تبديل آن به يك فركانس ديگر به طرف زمين ارسال مي كند كه اين لينك به طرف زمين را لينك پائين آورنده مي نامند و توسط ايستگاه هاي زميني، عمل دريافت انجام مي شود.
3- لينك فضا به فضا: براي ارتباطات بين دو يا چند ماهواره صورت ميگيرد. لينك فضا به فضا مي تواند به صورت ارتباط بين يك ماهواره در حال گردش در مدار و يك ماهواره در حال پرواز نيز صورت گيرد، مانند ماهواره هاي نظامي.



باندهاي فركانسي
الف: باند 4/6 گيگاهرتز (باند C): 6 گيگا هرتز براي ارسال به ماهواره و 4 گيگا هرتز از ماهواره به زمين؛
ب: باند 11/14 گيگاهرتز (بند KU): 14 گيگاهرتز براي ارسال به ماهواره و 11 گيگاهرتز از ماهواره به زمين؛
ج: باند 12/18 گيگاهرتز (باند KU2): 18 گيگاهرتز براي ارسال به ماهواره و 12 گيگاهرتز براي دريافت از ماهواره؛
د: باند 20/30 گيگاهرتز (باند Ka): 20-17 گيگاهرتز از ماهواره به زمين و 30-27 گيگاهرتز از زمين به ماهواره؛



باند فركانسي بالاتر از 50-47 گيگاهرتز نيز براي سرويس جديد از طرف اتحاديه بين المللي مخابرات (ITU) ارائه شده است. هر يك از سرويس هاي ماهواره اي در ITU داراي باند فركانسي مشخصي هستند كه بعضي از آنها ممكن است بصورت مشترك استفاده شوند. براي بعضي سرويس ها باند فركانسي بصورت اولويت براي آن سرويس در نظر گرفته شده و ديگر سرويس ها در اولويت هاي بعدي هستند.



مدار ماهواره
معروفترين مدار ماهواره مدار ژئوسنكرون است. مدار ژئوسنكرون كه مدار منحصربفرد با مشخصات خاص خود مي باشد در فاصله 42164 كيلومتري از مركز كره زمين در صفحه استوا قرار گرفته است. مهمترين مشخصات ماهواره اي مدار ژئوسنكرون بصورت زير است:



1- هر ماهواره پوشش نسبتا وسيعي تقريباً برابر 3/1 سطح كره زمين را معادله 195 ميليون كيلومتر مربع ايجاد مي كند كه كليه ايستگاه هاي زميني ثابت و متحرك در اين پوشش قادرند با ماهواره ارتباط برقرار كنند. بنابراين، با 3 ماهواره مي توان تمام كره زمين (به غير از قطبين) را پوشش داد.
2- زمان تناوب ماهواره 24 ساعت است و گيرنده هاي تحت پوشش اين ماهواره ها نيازي به مدارات پيچيده نخواهد داشت.
3- زمان تاخير يك مسير رفت و برگشت سيگنال در ماهواره هاي مدار ژئوسنكرون تقريبا 500 ميلي ثانيه است و اين تاخير در سرويس هاي تلفني باعث اختلال در مكالمه خواهد شد خصوصا اگر از مدارات حذف استفاده نشود.
4- در اين مدار از اثر پديده دوپلر مي توان صرف نظر كرد.



ماهواره ها به غير از ژئوسنكرون در مدارات ديگر نيز مي توانند قرار بگيرند. بطوركلي اين مدارها بيضوي هستند. شكل، اندازه، جهت و همچنين زاويه صفحه مدار بستگي به سرعت ماهواره و شرايط پرتاب آن دارد. اگر ماهواره چند دور كامل در يك روز بزند، هميشه ماهواره روي يك نقطه از سطح زمين در زمان معيني از روز قابل رويت خواهد بود. در اين حالت مدار ماهواره را غيرساكن گويند. به عنوان مثال اگر ارتفاع ماهواره برابر 20230 كيلومتر و صفحه مدار داراي شيب 65 درجه باشد ماهواره حدوداً هر 12 ساعت روي مسكو خواهد بود. اگر صفحه مدار استوا و ارتفاع برابر 35678 كيلومتر باشد مدت زمان گردش ماهواره با روز نجومي (23 ساعت و 59 دقيقه و 4 ثانيه) برابر است و گردش ماهواره در اين مدار با گردش زمين هماهنگ مي شود به همين علت اين مدار را ژئوسنكرون گويند.
مدارهاي ماهواره اي براساس ارتفاع آن از سطح زمين به سه دسته تقسيم مي شوند:
• مدارهاي پائين كه تا ارتفاع 1500 كيلومتري زمين است.
• مدارهاي مياني از ارتفاع 1500 تا 20000 كيلومتري را گويند.
• مدارهاي بالا كه بيشتر از 200000 كيلومتر ارتفاع دارند، مانند ژئوسنكرون.
.
avia.ir[/align]