برترین مطلب این هفته ی سایت

رونمايي از نسخه جديد ايروسنتر

با تلاش چندين روزه و شبانه روزي همكاران فني در ايروسنتر ، نسخه اسكريپت انجمن ساز قدرتمند VBulletin سايت ايروسنتر به روزساني و بهينه سازي گرديد و به آخرين ورژن ارائه شده آپگريد شد، در اين نسخه جديد مشكلات قبلي برطرف گرديده و قابليت هاي جديدي نيز به سايت افزوده شده و خواهد شد اين پوسته نسخه جديد سايت پوسته ای در 4 رنگ جداگانه می باشد که برای صفحه های Retina و موبایل بهینه سازی شده است.

????? ?????: ?? 1 ?? 1 ?? 1
dqw
  1. reza dezfuli ?????? ??
    reza dezfuli
    هوانورد فعال-سرگرد
    April 2010
    کیش
    477
    تعداد تشکر : 5,017
    Thanked 3,313 Times in 494 Posts
    ارسال هاي وبلاگ : 9

    ??? ??? به استقبال سفر نخستين ميمون فضانورد ايراني

    به استقبال سفرنخستين ميمون فضانوردايراني / گردشي با ايسنا در مزرعه حيوانات فضايي!

    دانشگران فضايي ايران در اخرين روزهاي سال 89 موفق شدند «کاوشگر 4» حامل نخستين کپسول زيستي ايراني را به فضا پرتاب كنند. گرچه اين پرتاب بدون سرنشين بود اما بر اساس اعلام مسوولان «كاوشگر 4» در پرتاب بعدي حامل يك ميمون خواهد بود تا گامي باشد در تحقق روياي اعزام نخستين فضانورد ايراني با فضاپيماي ايراني به فضا.
    در آستانه پرتاب نخستين كپسول زيستي ايراني حامل موجود زنده انسان نما به فضا، سرويس علمي پژوهشي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا) در گفت‌وگو با سيروس برزو، كارشناس و پژوهشگر تاريخ كيهان نوردي و مديرمسوول و سردبير مجله «مرزهاي بيكران فضا» از تاريخچه پرتاب محموله هاي زيستي و سفر حيوانات به فضا پرسيده است.


    ايسنا: اصولا چه ضرورتي وجود دارد كه قبل از سفر انسان به فضا از حيوانات استفاده شود؟
    - لازم مي دانم قبل از پاسخ دادن به سوال شما اين نكته اشاره كنم كه ايران در حال برداشتن گام هاي نخست در عرصه فضانوردي است و به جا خواهد بود مسوولان سازمان فضايي كشورمان، با تجربه ديگر كشور ها آشنا شوند تا بدين وسيله، ضمن كوتاه تر كردن راه براي دستيابي به اهداف تعيين شده در هزينه ها نيز صرفه جويي كنند.
    بهره بردن از حيوانات براي بررسي خطر هاي احتمالي كه مي تواند باعث به خطر انداختن جان انسان ها شود امر تازه اي نيست. حتي در آغاز اختراع بالن ها، نخستين پرواز سرنشيندار را چند حيوان انجام دادند و بعد از آن بود كه پرواز ها توسط انسان صورت گرفت. در آزمايش هاي پزشكي هم، نخست حيوانات تحت تاثير دارو ها و يا بررسي ها قرار مي گيرند.
    ايسنا: قبل از پرواز انسان به فضا از چه حيواناتي استفاده شد؟
    - حيوانات مختلف مثل خوك، سگ، خرگوش، موش، خوكچه هندي و ميمون قبل از انسان به فضا پرواز کردند. بر روي آنها دستگاه‌هاي مختلف و سامانه هاي تامين حيات آزمايش مي‌شد. اين حيوانات بودند که در آغاز عصر فضايي براي جواب دادن به سوال هاي ما در مورد تاثير پرتاب ها و پرواز هاي فضايي به كار رفتند و ما از طريق آزمايش بر روي آنها توانستيم بفهميم موجود زنده در شرايط بي‌وزني که روي زمين ايجاد نمي‌شود چه حالتي پيدا كرده و چه چيزي را حس مي‌کند. بدون اغراق اين حيوانات بودند که راه فضا را براي انسان باز کردند.
    ايسنا: بعد از آغاز پرواز هاي فضايي سرنشيندار هم از حيوانات استفاده اي شد؟
    بله! وقتي که فضا به تدريج از جايي براي کارهاي قهرمانانه به جايي براي کارهاي عادي هم تبديل ‌شد، آزمايش‌هاي پزشکي-زيست شناسي زيادي جهت مطالعه و پژوهش تأثير عوامل پرواز فضايي به خصوص تأثير بي‌وزني بر مکانيزم مختلف زيستي و غيره بر روي حيوانات انجام شده و مي شود. به اين ترتيب مي توان گفت هنوز هم جانداران ديگر به انسان در كسب تجربيات كمك مي كنند.
    ايسنا: آزمايش ها و تجربيات فضايي با حيوانات چه مراحلي داشته است؟
    - به طور كلي اين بررسي و پژوهش ها را مي توان به چهار بخش اصلي تقسيم کرد:
    1- پروازهاي بالستيك با موشک‌هاي ژئوفيزيک و مداري. اين پروازها در دهه هاي 1950-1960 قرن 20 در شوروي و آمريکا انجام شد که در آنها بيشتر سگ و ميمون شرکت داشتند. هدف اصلي اين پروازها، بررسي تأثير بي‌وزني بر روي موجودات زنده بود.
    2- پروازهايي که در آنها حيوانات براي آزمايش سامانه هاي مورد نياز در سفينه هاي سرنشيندار به كار رفتند. اين پروازها در شوروي، آمريکا و احتمالاً در چين انجام گرفت. سگ‌ها در شوروي و ميمون‌ها در آمريکا "فضانوردان اوليه" در اين پروازها بودند.
    3- پروازهاي "همراه". پرواز "همراه" پرواز سرنشينداري بود که در آن فضانوردان بر روي حيوانات مختلف آزمايش‌هاي پزشکي و بيولوژيکي انجام مي‌دادند.
    ايسنا: اين آزمايش ها از چه زماني شروع شدند؟
    - بستگي به دستيابي كشور هاي مختلف به موشك هاي بالستيك متفاوت است اما به طور كلي مي توان گفت از اواخر دهه 1940 و اوايل سال هاي دهه 1950 نخستين قدم ها برداشته شد.
    در اواخر دهه 1940 پزشکان ديگر با واکنش بدن انسان و حيوانات در برابر فشار بيش از حد، لرزش، سروصدا و عوامل ديگر پرواز با هواپيما آشنا بودند. اما اطلاعات لازم در مورد تأثير بي‌وزني را نداشتند. در شوروي، در سال 1947 سرگئي كاراليف برجسته‌ترين طراح سامانه فضايي اين كشور كه سرپرستي فعاليت هاي موشكي و فضايي به او واگذار شده بود، زمينه آغاز پژوهش بر روي حيوانات براي پرواز هاي فضايي را به وجود آورد.
    به دستور وي، انستيتوي پژوهش هاي پزشکي هوايي وابسته به نيروي هوايي وزارت دفاع شوروي، برنامه پژوهش مسايل پزشکي و زيستي پرواز با موشک در قشرهاي فوقاني جو را طرح‌ريزي کرد.

    كارشناسان اين پژوهشگاه امکان پرواز انسان با موشک به فضا و آماده کردن مجموعه اقداماتي که امنيت انسان را در چنين پرواز تامين خواهد کرد را بايد بررسي مي كردند. همين وظايف در آمريكا طي دوران مشابهي بر عهده موسسه آزمايشگاه پزشكي هوايي كه آن نيز زير نظر نيروي هوايي آمريكا كار مي كرد گذاشته شد.
    اما گام كارشناسان اين دو موسسه به اصطلاح شرقي و غربي براي انتخاب نخستين « فضانوردان» متفاوت بود. روس ها سگ را براي آزمايش هاي خود انتخاب كردند و آمريكايي ها، ميمون را.

    ايسنا: دليل اين اختلاف فاحش چيست؟
    - نوع نگاه علمي و اقتصادي دانشمندان آمريكايي و روس. آمريكايي ها، ميمون ها را از نظر زيست شناسي به انسان شبيه تر مي دانستند. روس ها معتقد بودند سگ ها از چند جنبه برتري دارند. حتما شما داستان سرمايه گذاري كلان آمريكايي ها براي ساخت خودكاري كه بتواند در فضا و شرايط بيوزني بنويسد را شنيده ايد. پول زيادي خرج شد تا چنين قلمي ساخته شود. روس ها در عوض به جاي انتخاب اين راه دشوار و صرف هزينه از همان اول تصميم گرفتند فضانوردانشان از مداد استفاده كنند!
    در جريان انتخاب حيوانات، روس ها از سگ استفاده كردند چون قرار بود در پرتاب هاي زير مداري و پرواز ها، نحوه كار دستگاه هاي بدن در شتاب بالا و يا بي وزني و يا صحت كار سيستم هاي سفينه مورد بررسي قرار گيرد. از نظر آنها، پاسخ هاي به دست آمده در كار بر روي اين حيوان، براي سفر انسان به فضا كافي به نظر مي رسيد.
    مساله بعدي صرفه جويي در هزينه ها بود. سگ حيوان ناياب و يا كميابي نيست به ويژه كه كارشناسان روس اعتقاد داشتند براي تحمل شرايط سخت مربوط به فشار پرتاب و يا وضعيت دشوار بي وزني، بايد از سگ هاي ولگرد استفاده كرد و نه سگ هاي لوس تربيت شده در خانه ها.
    از نظر دانشمندان روس، ميمون نسبت به سگ، ضمن آن كه حيواني گرانقيمت و ناياب است، ظريف و به اصطلاح نازك نارنجي است و در شرايط سخت تاب نمي آورد.
    ايسنا: آيا اين نظريه ها در عمل هم ثابت شد؟
    - البته ميمون ها هم توانستند از عهده پرتاب ها و پرواز ها برآيند اما به طور كلي مي توان گفت كه انتخاب روس ها، همان نتايجي را در بر داشت كه انتخاب آمريكايي ها، با اين تفاوت كه سگ ها هم ارزان تر بودند، هم سخت جان تر و هم حرف شنو تر.
    به طور مثال آمريكايي ها، براي اين که ميمون‌ها از روي ترسِ ناشي از سر‌و‌صدا و فشار بيش از حد، به خود آسيب نرسانند و نتايج آزمايش را خراب نکنند، قبل از پرواز آنها را بي‌هوش مي‌کردند.


    سگ‌هاي ولگردي که روس ها از خيابان‌هاي مسکو جمع ‌کردند بهتر مي‌توانستند به اضطراب و وضعيت ناجور عادت کنند. اين سگ‌ها سالم، قوي و زرنگ بودند. از نظر غذا خوردن پرتوقع نبودند. زود حرف شنو مي شدند و تحت فرمان قرار مي‌گرفتند.

    ايسنا: اين حيوانات را چگونه آموزش مي دادند؟
    - در پرتاب هاي اوليه، آمريكايي ها همانطور كه گفتم، ميمون ها را بيهوش مي كردند به همين دليل نوع آماده‌سازي آنها با روس ها متفاوت بود. روس ها سگ ها را طوري تربيت كردند كه مي‌توانستند مدت نسبتاً طولاني بدون حرکت در اتاقك كوچك پرواز بمانند و فشار بيش از حد و لرزش را تحمل کنند. سگ‌ها از سروصدا ديگر نمي‌ترسند، مي‌توانستند در لباس آزمايشي خود طوري بشينند که تغييرات در تپيدن قلب، تغييرات در ماهيچه، مغز، فشار شرياني، سرعت تنفس و غيره ثبت شود.

    ايسنا: پرتاب اين حيوانات عملا از چه زماني شروع شد و چه نتايجي در آغاز داشت؟
    - آمريكايي ها كه در پايان جنگ جهاني دوم توانسته بودند تعداد زيادي موشك هاي آماده ها و حدود 400 دانشمند و مهندس رده اول آلماني را به غنيمت بگيرند و به آمريكا ببرند، زودتر پرتاب هاي سرنشيندار را شروع كردند. طي سال هاي 1948 تا 1950، سه ميمون از نژاد "رزوس" و يك ميمون از نژاد"کرابويد" فداي اين آزمايش ها شدند. آنها طي آزمايش هاي مربوط به چهار پرتاب به دلايلي مثل خفگي در محفظه پرتاب، انفجار موشک و يا از کار افتادن سامانه چتر هنگام فرود آمدن کشته شد. در اقدام بعدي از يك موش استفاده شد كه به سلامتي به زمين بازگشت.
    با اين حال باز هم نمي‌شود گفت پرواز‌هاي انجام شده كلا ناموفق بود يا هيچ نتيجه اي به بار نياورد. اطلاعاتي كه پژوهشگران آمريكايي ازتنفس و كار قلب حيوانات به دست آوردند نشان داد تا آخرين لحظه فرود، هيچ انحرافي در حال آنها مشاهده نشده است. موشي که 31 اوت 1950 با موشک پرتاب شد اولين حيواني بود که بدون بي‌هوش کردن به فضا پرواز کرد. البته معلوم نيست موش هنگام فرود آمدن زنده ماند يا نه و در منابع اختلاف وجود دارد.
    روس ها از ژوئن 1951 آزمايش بر روي هاي حيوانات را با موشك هاي بالستيك آغاز كردند. در هر پرتاب، دو قلاده سگ در محفظه مخصوص قرار داشتند. شش پرواز با 9 قلاده سگ (سه قلاده از آنها دو بار پرواز کردند) صورت گرفت. در جريان اين آزمايش ها نيز چهار سگ، در دو پرواز، به علت خرابي و باز نشدن چتر نجات، همچنين بسته ماندن در محفظه محل استقرار آنها، کشته شدند.

    ايسنا: گفتيد ميمون ها را براي پرتاب بيهوش كرده بودند اما سگ ها نه، آيا اين دو در شرايط مساوي به فضا پرتاب شدند؟
    - فكر مي كنم تشريح تمام وضعيت و وارد شدن به جرئيات بيشتر براي كارشناسان جذابيت داشته باشد. به همين دليل به برخي موارد كه براي همه خوانندگان ممكن است خسته كننده باشد نمي پردازم. در مورد ميمون‌هايي كه در سال هاي 1948 تا با موشك هاي بالستيك پرتاب شدند، متاسفانه من به منبع دقيقي برنخورده ام. اما سگ ها در محفظه اي قرار مي گرفتند كه ترکيب و فشار هواي محفظه برابر با جو زمين نگهداري مي‌شد. آنها را با کمربندها به صندلي‌هاي مخصوص مي بستند. بر اساس اطلاعات دريافتي از دستگاه هاي داخل محفظه زيستي، آنها فشار شتابي در حد 5 تا 6 جي را تحمل كردند.
    محفظه نفوذناپذير با دستگاه توليد مجدد هوا، شرايط لازم را براي زنده ماندن دو سگ به مدت سه ساعت را داشت. تندتر شدن نبض و تنفس فقط هنگام لرزش در سير نزولي زمان وارد شدن محفظه به قشرهاي متراکم جو مشاهده مي‌شد. هيچ تغييراي در حالت حيواناتي که دو بار پرواز کردند پيدا نشد. فشار بيش از حد، تشعشعات کيهاني، بي‌وزني جزئي و عوامل ديگر پرواز بر کار بدن و رفتار حيوانات هيچ تأثيري نگذاشتند.

    ايسنا: مدت و شكل پرواز آنها چگونه بود. آيا در مدار هم مي چرخيدند؟
    - همانطور كه گفتم اين پرتاب ها شكل بالستيك داشت و محفظه زيستي در مدار قرار نمي گرفت. حيوانات در محفظه زيستي نفوذناپذير توسط موشک به ارتفاع 100 کيلومتر و بالاتر پرواز مي‌کردند. پس از حدود 6 دقيقه و رسيدن به ارتفاع تقريبي حدود 100 کيلومتر، دماغه موشک از بدنه آن جدا مي‌شد و راه بازگشت را در پيش مي گرفت. در ارتفاع 6-8 کيلومتر، چتر باز مي‌شد و محفظه حيوانات را به زمين بر مي‌گرداند. کل زمان پرواز بين 15 تا20 دقيقه بود.


    ايسنا: آيا بعد از آنچه گفتيد تا زمان پرتاب «لايكا» در سال 1957، فعاليت ديگري هم صورت گرفت؟
    - البته. پرتاب حيوانات به شكل بالستيك تا زمان لايكا، چه در آمريكا و چه شوروي مرتبا پيگيري شد. در حقيقت مي‌توان گفت كه لايكا در ادامه پژوهش هاي بي وقفه قبلي راهي فضا شد.
    آمريكايي ها در پرتاب هاي بعدي خود از موش و ميمون استفاده كردند. در هر پرواز سرنشينان مختلط شرکت داشتند: ميمون بي‌هوش شده و چند تا موش بدون آن كه بيهوش شوند. حيوانات در محفظه مخصوص در نوك موشک قرار مي‌گرفتند. اين محفظه به وسيله چترنجات به زمين برمي‌گشت.
    پرواز اولي که 18 آوريل 1951 روي داد پايان موفقيت‌آميز نداشت. اطلاعات هنگام پرواز خوب دريافت مي‌شد ولي به علت از کار افتادن سامانه چترنجات محفظه سقوط كرد و ميمون و موش ها کشته شدند. 20 سپتامبر پرواز دوم انجام شد. در قسمت جلوي موشک يك ميمون و 11 موش بودند. اطلاعاتي نشان مي داد مي‌داد همه حيوانات خوب پرواز را تحمل مي‌کردند. گرچه محفظه به سلامت به زمين بازگشت اما متاسفانه ميمون دو ساعت بعد از فرود به زمين مرد. اطلاعات دقيقي راجع به علت مرگ ميمون وجود ندارد اما در بعضي منابع نوشته شده آسيبي که موقع فرود به ميمون وارد شد يا گرمي زياد داخل محفظه موجب مرگ ميمون شد.
    در پرواز سوم كه در 21 مه 1952 رخ داد در محفظه زيستي دو ميمون از نژاد "کرابويد" قرار داشتند. جهت تشخيص بهترين شكل قرار گرفتن بدن هنگام پرتاب موشک، يكي از ميمون ها را روي صندلي نشاندند و با کمربند بستند و دومي را خواباندند. غير ازآنها در بخش جداگانه اي در دو موش هم قرار دادند. هنگام بي‌وزني که 2 دقيقه طول کشيد موش‎ها در محفظه شناور شدند. دوربين فيلم‌برداري داخل ناو، اين منظره به ايستگاه زميني مي فرستاد. همه حيوانات به راحتي پرواز را تحمل كردند و هيچ اثر منفي ديده نشد. آنها سالم به زمين بازگشتند. هر دو ميمون را بعدا به پارك ملي واشنگتن سپردند. آنها تا آخر عمر آنجا به سر ‌بردند. مرگ هر دوي آنها طبيعي بود يكي در سال 1954 مرد و ديگري تا 1967 عمرکرد. نتايج آزمايش‌ها نشان داد که بي‌وزني بر سرعت تنفس، فشار خون و سرعت نبض هيچ تاثير منفي نمي‌گذارد.
    در شوروي، پس از آن شش آزمايش، كار شكل بسيار جدي تري پيدا كرد. كارخانه اي كه در آن زمان براي خلبانان هواپيما هاي بلند پرواز لباس مخصوص مي ساخت ماموريت پيدا كرد لباس هاي ويژه براي سگ ها بسازد و به گروه صنايع نيز موشكي نيز دستور داده شد ساخت محفظه هاي زيستي مجهز تري بسازد از جمله اين محفظه ها به سامانه پرتابي مجهز شوند تا در زمان بازگشت، بتوانند در ارتفاع مشخص از بقيه سيستم جدا شده و مستقل فرود آيند. دو صندلي پرتابي در محفظه قرار داشتند. هر صندلي مجهز به سامانه چترنجات، اکسيژن و دستگاه‌هاي ثبت مشخصه‌هاي فيزيولوژيکي بود.
    کارخانه "زوزدا" لباس ويژه نفوذناپذيري آماده کرد که از پارچه سه لايه لاستيکي درست شده بود با کلاه فضانوردي و دو آستين براي دست هاي سگ. داخل لباس و روي آن کمربند‌هايي براي ثابت نگه داشتن حيوانات قرار داشت. سامانه تامين هوا از سه مخزن 2 ليتري اکسيژن تشکيل شده بود که براي دو تا دو و نيم ساعت کافي بود . در قسمت پاييني کلاه فضانوردي سوپاپي قرار داشت که هنگام فرود آمدن بوسيله چتر در ارتفاع 4 کيلومتر به طور خودکار باز مي‌شد تا حيوانات بتوانند با هواي آزاد تنفس کنند.

    ايسنا: در مورد ميمون ها گفتيد كه آنها را بيهوش مي كردند اما سگ ها در حالت عادي پرتاب مي شدند. اين سگ ها چطور آموزش مي ديدند كه در برابر شرايط غيرعادي پرواز عكس العمل منفي نشان ندهند؟
    - براي از بين بردن واکنش سگ در برابر وضعيتي که براي او غير عادي بود به سگ لباس فضايي مي‌پوشاندند، حسگر ها را به او وصل مي‌کردند و رو صندلي با کمربند مي نشاندند طوري که نتواند تکان بخورد. اين تمرين به مدت سه ماه هر روزه انجام مي‌شد و هر روز زمان نگهداري سگ در لباس فضايي را افزايش مي‌دادند. در آزمايش‌هاي نهايي فقط از سگ‌هايي استفاده مي‌کردند که طي روز آخر دوره تمرين ها به راحتي مي‌توانستند دو ساعت در لباس فضايي بگذرانند.
    روز پرتاب، سگ‌ها را سه، چهار ساعت قبل از پرتاب به ميدان پرتاب مي‌آوردند. دو ساعت قبل از پرواز به سگ‌ها سينه‌بندهاي مخصوص مي‌پوشاندند که براي ثبت تغييرات حالت سگ هنگام پرواز حسگر داشت داشتند. بعد «لباس فضايي» آنها را به تنشان مي‌پوشاندند و سگ‌ها را در حالت ثابت قرار مي‌دادند. 40-50 دقيقه قبل از پرتاب، صندلي‌هاي سگ در بالاي موشک مستقر مي شد. 20-35 دقيقه قبل از پرتاب کلاه فضانوردي را مي بستند و اکسيژن رساني از طريق سامانه تغذيه اکسيژن شروع مي‌شد. سپس در محفظه را مي بستند.

    موشک‌ها تا ارتفاع 100 کيلومتر پرواز مي‌کردند. بي‌وزني حدود 4 دقيقه طول مي‌کشيد. در مسير بازگشت در ارتفاع 75-86 کيلومتر ، صندلي سمت راست با سگي که روي آن نشسته بود به بيرون پرتاب مي‌شد. بعد از پرتاب، صندلي حدود 3 ثانيه سقوط مي‌کرد و سپس چتر باز مي‌شد.
    صندلي چپ با سگي که روي آن نشسته بود در ارتفاع 39-46 کيلومتر به بيرون پرتاب مي‌شد و بعد از سقوط آزاد در ارتفاع حدود 4 کيلومتر چتر باز مي‌شد. صندلي‌ها با سگ‌ها معمولاً در فاصله‌اي از 3 (صندلي چپ) تا 70 (صندلي راست) کيلومتر از ميدان پرتاب به زمين مي‌نشستند. طبق برنامه تا سال 1956، 9 پرواز با شرکت 12 سگ (6 تا از آنها 2 بار پرواز کردند) انجام شد. به دلايل مختلف در جريان اين آزمايش ها پنج قلاده از سگ ها کشته شدند.
    به اين ترتيب، روس ها توانستند تجربه هاي خوبي براي پرتاب لايكا به دست آورند. لايكا در 3 نوامبر 1957 با دومين ماهواره ساخت دست بشر در مدار قرار گرفت.
    البته اين پايان به دست آوردن تجربه از پرواز حيوانات نبود بلكه مي توان گفت آغازي بود بر سفر هاي مداري حيوانات كه در جريان آنها، دانشمندان توانستند تجربه هاي بسيار با ارزشي براي ساخت ناو هاي كيهاني با سرنشين انساني به دست آورند و اگر عمري بود در گفت‌وگوي ديگري خدمت شما خواهم گفت.

    ايسنا: مي دانيم چندي پيش قرآني كه به ابتكار شما به فضا فرستاده شده بود به زمين بازگشت. قبلا هم مجموعه اي از مينياتورهاي استاد فرشچيان را به فضا فرستاديد، آيا در زمينه فرستادن محموله ايراني ديگري به فضا، برنامه داريد؟
    - دو سال ديگر يكي ديگر از دوستان صميمي قرار است به فضا برود. اگر عمري باشد، امكان فرستادن محموله اي ديگر را خواهم داشت. علاقمندم اين بار، ديوان حافظ را بفرستم اما مايلم در انتخاب اين محموله نظر هموطنانم را بپرسم. به همين دليل در وبلاگم« موج»، نظرخواهي گذاشته ام تا هموطنانم، نظر دهند.

    ايسنا: قرآن ارسالي به شما تحويل شده است؟ تصميم داريد با آن چه كنيد؟
    - در حال حاضر امكان سفر به مسكو را ندارم تا آن را تحويل بگيرم. اما تصميم دارم اگر توانستم اين قرآن تاريخي را در نمايشگاه قرآني امسال تهران در معرض ديد هموطنانم بگذارم.

    ايسنا: در پايان اگر نكته خاصي را ضروري مي دانيد، مطرح كنيد.
    - همانطور كه مطلعيد بنده بيش از سي سال است براي ترويج دانش فضانوردي در ايران فعاليت مي كنم. من آرزويم روزي است كه تمامي روزنامه هاي جهان خبر پرتاب نخستين فضانورد ايراني را در صفحه اول خود بياورند. به همين دليل دوست دارم برادراني كه در زمينه فناوري فضايي در ايران تلاش مي كنند نصيحت هاي اين خادم و مروج كهنسال فضانوردي در ايران را بشنوند. به طور مثال به اين عزيزان پيشنهاد مي كنم دامنه مطالعات خودشان را به منابع غربي محدود نكنند.
    خوشبختانه امروز ما جوانان هوشمندي داريم كه در دانشگاه هاي روسيه تحصيل مي كنند و به زبان روسي و دانش هوافضا آشنايي خوبي دارند. بعضي از آنان حتي در سطحي هستند كه براي ما افتخار آفرين شده اند. از اين افراد براي انتقال كسب تجربه هاي روسيه در زمينه فضانوردي و ترجمه كتب و مدارك علمي مربوط به فناوري كمك بگيرند.
    فراموش نكنند كه اين كشور چه در گذشته و چه امروز، قدرت برتر فضايي جهان است و تجربه هاي با ارزشي در اين زمينه دارد. بهره گيري از اين مخزن عظيم علمي مي تواند هم راه ميانبري پيش پاي كارشناسان فضايي ما باز كند و هم در پايين آمدن هزينه ها كمك كند.
    نكته دوم، بردن دانش فضانوردي به ميان اقشار جامعه و نشان دادن ضرورت اين علم است. مردم بايد بدانند سرمايه گذاري در زمينه فضانوردي همزمان با ايجاد توانمندي هاي صنعتي و علمي، مي تواند سود هاي كلاني را در درازمدت نصيب ايران كند. براي آماده سازي جامعه، نياز است مسوولان امر فضانوردي، به ترويج و تبليغ و آشنا كردن مردم با اين علم و مزاياي آن بپردازند.
    ?????? ???? reza dezfuli : April 11th, 2011 ?? ???? 23:49:59
    #1 ارسال شده در تاريخ April 11th, 2011 در ساعت 23:45:31

  2. The Following 9 Users Say Thank You to reza dezfuli For This Useful Post:

    abasza (April 12th, 2011), AlirezA.A (April 12th, 2011), ehsanmilitant (April 12th, 2011), Esmaiel_F4 (January 30th, 2013), IR Blue SKY (April 12th, 2011), Mohammad Tomcat (April 12th, 2011), mona (April 23rd, 2011), Skabirian (May 13th, 2011), SKY MAN (April 11th, 2011)

???? ??? ????? ? ??????

  • ??? ????????? ????? ????? ????? ????
  • ??? ????? ????? ???? ?? ??????
  • ??? ????????? ???? ????? ????.
  • ??? ????????? ??? ??? ??? ?? ?????? ????
  •  

Designed With Cooperation

Of Creatively & VBIran


Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.0