برترین مطلب این هفته ی سایت

رونمايي از نسخه جديد ايروسنتر

با تلاش چندين روزه و شبانه روزي همكاران فني در ايروسنتر ، نسخه اسكريپت انجمن ساز قدرتمند VBulletin سايت ايروسنتر به روزساني و بهينه سازي گرديد و به آخرين ورژن ارائه شده آپگريد شد، در اين نسخه جديد مشكلات قبلي برطرف گرديده و قابليت هاي جديدي نيز به سايت افزوده شده و خواهد شد اين پوسته نسخه جديد سايت پوسته ای در 4 رنگ جداگانه می باشد که برای صفحه های Retina و موبایل بهینه سازی شده است.

????? ?????: ?? 1 ?? 1 ?? 1
dqw
  1. Hesam7e7 ?????? ??
    Hesam7e7

    کارشناس هوانوردی
    January 2008
    Tehran
    1,140
    تعداد تشکر : 3,041
    Thanked 4,631 Times in 891 Posts
    ارسال هاي وبلاگ : 5

    ??? ??? پاراگلایدر

    بسم الله الرحمن الرحیم
    پرش با چتربال یا چترپری یا پرش با چتر.

    پاراگلایدر نام یک ورزش تفریحی و رقابتی است، که رویای دیرینه بشر را تحقق بخشیده‌است. بطوریکه خلبان به آرامی از سطح شیب دار کوه به سمت پایین می‌دود و با حالتی به

    شکل سر خوردن در آسمان از کوه جدا می‌شود و خلبان برای شروع پرواز احتیاجی به انجام سقوط آزاد و یا پرش از صخره ندارد. نشست و برخاست با چتربال به نرمی و آرامی برابر با

    توان بدنی خلبان برای دویدن است و نکته اینکه هنگام پرواز به هیچ وجه حالت ترس از افتادن به انسان دست نخواهد داد و اصلاً قابل مقایسه با بالا رفتن از کوه و یا وحشت نگاه کردن از

    بالای یک ساختمان بلند نیست.

    اولین قدم‌ها در جهت شکل گیری چتربال در دهه ۱۹۶۰ میلادی توسط ناسا صورت گرفت. در آن دوره برای کاهش آسیب سفینه‌های فضایی به هنگام فرود از چتر استفاده می‌شد این

    روش تا قبل از اختراع شاتل‌ها رواج داشت اما در خلال این مطالعات فعالیت‌های مثبتی در جهت پیشرفت چترهای اتوماتیک و سقوط آزاد انجام گرفت. تا سال ۱۹۸۵ میلادی وسیله‌ای

    بنام چتربال وجود نداشت تا اینکه در حدود سال ۱۹۸۶ میلادی کوهنوردان سوئیسی برای پایین آمدن از کوه از این وسیله استفاده کردند. البته وسیله‌ای که آنها از آن استفاده می‌کردند

    بیشتر به چتر سقوط آزاد شباهت داشت و به مرور زمان به شکل امروزی تغییر شکل داد. پایین آمدن از کوه با چتربال انگیزه‌ای شد برای پیشرفت این ورزش بطوری که امروزه به ورزشی

    مستقل در نقاط مختلف جهان تبدیل شده‌است. در این راستا کارخانه‌هایی برای تولید این وسیله بوجود آمد که در پیشرفت و تکامل چتربال بسیار بسیار مؤثر بودند. با اختراع کایت در

    دهه ۷۰ میلادی، پرواز جنبه مردمی تری به خود گرفت و انسان خود را به پرندگان نزدیکتر احساس کرد. ولی به دلایلی مانند سختی فراگیری، حمل و نقل و وزن، برای همه آسان نبود.

    اواسط دهه ۸۰ میلادی و با آمدن چتربال، بسیاری از مشکلات حل شد و پرواز دیگر مختص افراد خاص نبود. چتربال ساده ترین و مردمی ترین شکل پرواز در حال حاضر است. یادگیری آن

    بسیار ساده و حمل و نقل آن راحت است.

    سرعت در جهان در حال توسعه می‌باشد این وسیله پروازی آخرین دستاورد بشر برای پرواز شخصی است چتربال هیچ گونه موتوری ندارد و نشست و برخاست آن توسط پای خلبان

    انجام می‌گیرد. این وسیله به جهت اینکه وزن و حجم کوچکی دارد به راحتی قابل حمل می‌باشد. سازه بال از نوعی پارچه خاص نایلونی و و توسط بندهایی بسیار محکم از جنس کولار

    ترکیب یافته‌اند که توسط یک اتصال فولادی بنام کارابین به هارنس که همان صندلی و در بر گیرنده خلبان است متصل می‌گردد. چتربال هیچ گونه اسکلت داخلی ندارد و تنها اجزائ شکل

    دهنده آن بندها و پارچه بال است که مانند یک تشک بادی هنگامی که در معرض جریان هوا قرار می‌گیرد از طریق سلول‌هایی که برای ورود هوا تعبیه شده‌اند به پرواز در می‌آید.

    به طور معمول برای اینکه بتوان در یک محل بوسیله چتربال پرواز کرد، لازمه آن یک سایت چند صد متری برای شروع پرواز است که برای انتخاب آن فاکتورهای امنیتی و کاربردی بسیاری

    را باید لحاظ کرد که باعث محدودیت برای انتخاب ارتفاع مورد نظر می‌شود و ممکن است در یک منطقه وسیع کوهستانی سایت مناسب پرواز یافت نشود و گاهی خلبانان چتربال

    مجبورند صدها کیلومتر از محل زندگی خود برای استفاده از یک سایت مناسب مسافت طی کنند. محل سایت باید رو به باد و دارای جاده دسترسی به قله باشد، همچنین در صورتی

    که محل فرود دره‌ای باشد و یا در مجاورت عارضه‌ای مانند کوه و یا تپه قرار داشته باشد، باد را از مسیر خود منحرف و یا آشفته می‌سازد و پرواز را در این شرایط ناممکن و یا بسیار

    خطرناک می‌سازد. شکل دیواره و وجود یک فضای باز برای فرود و فضایی مسطح در روی قله با شیب ملایم برای گستردن وسیله پروازی از دیگر ملاک‌های یک سایت خوب می‌باشد.

    ایران به لحاظ اقلیمی با توجه به وجود بادهای مناسب منطقه‌ای، عوارض طبیعی و دشتهای باز در مجاورت کوه‌ها، بستری بسیار مناسب برای ورزش‌های هوایی محسوب می‌شود. با

    وجود اینکه یافتن ارتفاعی مناسب برای انجام این ورزش آسان نیست.

    پرواز با چتربال بسیار زیبا و لذت بخش است و یک رقابت شخصی همیشگی است پرواز با آن تلفیقی از حرکات بدن و کنترل مغز است که در یک بازی فوق العاده با هم مخلوط

    می‌شوند. یک گروه از پرندگان مشتاق و بی تجربه می‌توانند عامل بالقوه یک حادثه باشند. اشتباهات، بی توجهی‌ها و خود را نشان دادن می‌توانند باعث حادثه شوند. متخصصان مورد

    اطمینان را انتخاب کنید. دوره‌هایی را که نیاز دارید حتماً بگذرانید قبل از آنکه خودتان دست به ماجراجویی بزنید.

    تجهیزات


    بال پاراگلایدر یا کانوپی (Canopy – چتر) بخش مربوط به فنی مهندسی در ساختار این وسیله پرنده می شود. در زمینه طراحی وسیله پرنده با پدیده ای روبرو هستیم به اسم مقطع

    آیرودینامیکی (Airfoil) که شرایط پرواز و ایجاد نیروی برآ را تامین می کند. در اینجا بال پاراگلایدر نقش مقطع آیرودینامکی را همان ارفویل را بازی می کند که سبب غوطه وری و حرکت

    شخص پرنده در دل آسمان می شود. این بال دارای دو لایه از پارچه ای می باشد که از داخل به یکدیگر متصل بوده و به صورت شبکه بندی شده به یکدیگر دوخته شده اند. برخی از این

    شبکه ها در سمت تیعه هدایت باز هستند تا هوای لازم جهت بالا بردن و حرکت پاراگلایدر فراهم شود. زمانی که هوای لازم به زیر بال آمد، مقطع عرضی بال شکل آیرودینامیکی لازم را

    به خود می گیرد.

    بالهای مدرن پاراگلایدرها با قدرت عملیانی بسیار بالایی طراحی شده اند که هیچگونه خلل و فرجی را در خود ندارد که متشکل از نایلون و یا پلیستر است.

    در برخی از پاراگلایدرهای مدرن (آنهایی که از دهه 90 به بعد ساخته شده اند)، به ویژه آن دسته که با قدرت عملیاتی بالا طراحی شده اند، دارای شبکه های تیغه هدایتی هستند که

    به هم بسیار نزدیک بوده تا شرایط پروازی را قدرت بیشتری فراهم آورند.

    شخص هوانورد یا به عبارتی خلبان پرواز با پاراگلایدر از زیر با شبکه ای از خطوط کنترلی که با کابل های به بال متصل است، کنترل وسیله پرنده خود را در دست دارد. این شبکه خطی با

    دو تنظیم کننده بالارونده (risers) به فاصله 40 سانتیمتر از هم کار را شروع می کند. هرکدام از این دو تنظیم کننده به همراه یک قلاب به محل اتکا متصل است، یکی در سمتی از محل

    قرار گیری هوانورد و بارونده (riser) دیگر هم به خطوطی وصل است که تنها یک ردیف از سمت بال را پوشش می دهد. در انتهای هر کدام از بالارونده ها، یک قلاب اتصالی سرعت وجود

    دارد با تعدادی خطوط (2 الی 5 عدد) که شکل یک پروانه را می سازد. طول اینها معمولا بین 4 تا 5 متر می باشد، در قسمت انتهایی به 2 الی 4 خط حدود 2 متری وصل می شوند که

    مجددا به گروه خطوط نازکتر و کوچکتر وصل می شود. دربرخی حالات هم تا 4 اتصال سری وار تکرار می شود.

    در بالای هر خط حلقه های پارچه ای هستند که به سازه بال دوخته می شوند، به طوری که معمولا به صورت ردیفی به پهنه بال وصل می شوند. نزدیکترین خطوط جلویی خطوط A نام

    دارند، در ردیف بعدی که در پشت قرار می گیرد با خطوطی مواجه هستیم که خطوط B نام دارند. و به همین ترتیب ادامه پیدا می کنند. یک بال معمولی دارای خطوط A تا D است، البته

    اخیرا تمایل براین بوده که تعداد ردیف خطوط کاهش یافته و به تعداد 3 عدد برسد یا اینکه حتی به 2 عدد برسد تا نیروی کشش Drag کاهش یابد.

    بالهای پاراگلایدر سطح مقطعی در حدود 20 تا 35 متر مربع را دارا می باشند (220 -380 ft2)، به پهنای 8 تا 12 میتر (26-39 ft)، جرم آن نیز 3 الی 7 کیلوگرم می باشد (6.6 – 15.4 lb).

    به طور کلی جرم وزنی آن همراه با کلیه ابزار پروازی، قلابها، کلاهک ایمنی، بال، لوازم اختصاصی و غیره حدود 12 تا 22 کیلوگرم می باشد (26-49 lb).

    ما در اینجا با مفهومی روبرو هستیم به نام Glide Ratio. معنای آن دامنه پرواز می باشد. معنای تحت الفظی آن بازه سر خوردن است. در حقیقت این اصطلاح مشخص کننده میزان

    فاصله ایست که وسیله پرنده قادراست بعد از بلند شدن از روی زمین تا فرود آمدن در آسمان غوطه ور باشد. به نوعی از آن نرخ پرواز هم می توان یاد نمود. نرخی که در واقع با یک عدد

    مشخص می شود و نرخ نیروی برآ Lift به نیروی کشش Drag است. برای پاراگلایدرهای معمولی این نرخ 9.3 بوده و برای پاراگلایدرهای مدرن به 11.3 می رسد.

    بازه سرعت دراین وسیله پرنده معمولا 20 تا 75 کیلومتر برساعت است، این میزان در حد کمینه خود که سرعت واماندگی Stall می باشد تا حدبیشینه در زمانی که در نقطه اوج پرواز به

    سر می برد، است. بالهای ابتدایی هم در حدی پایین تر از این بازه قرار دارند، بالهای با قدرت عملکرد بیشتر این بازه را نیز پشت سر می گذارند.

    برای حمل و نگهداری چتر پاراگلایدر، آنرا داخل یک کوله پشتی مخصوص قرار می دهند. البته چترهای بسیار مدرنتری هم هستند که امکانات ویژه ای را برای شخص هوانورد فراهم می

    آورند.

    این وسیله پرنده یعنی پاراگلایدر، یک وسیله ایست که کار با آن بسیار نشاط آور بوده، با حضور در یک جامعه مسلما می تواند تاثیرات مثبتی را برای آن ایجاد کند. همانطور از ظواهر امر

    هم پیداست و پیشتر هم بدان اشاره شد، پاراگلایدر یک نوع ورزش هوانوردی به شمار می رود که این ورزش هرچند که در ابتدای امر تنها در زمره ورزشهای نظامی – هوایی به کار می

    رفت، اما با شکل گیری رشته هوانوردی عمومی، کم کم شرایط استفاده از آن برای مردم عادی هم فراهم آورده شد و با رعایت کلیه امور مرتبط با آن، یکی مهمترین آن سلامت جسم و

    جسارت فردی است، هر فردی اعم از مرد و زن، بچه و بزرگسال، زا آن استفاده کند. یکی از موارد جالبی که در این زمینه وجود دارد، چترهای دونفره ایست که برای این کار تعبیه گردیده و

    افراد می توانند به صورت دو نفری پرواز را با این وسیله تجربه کنند. پاراگلایدرهای دونفره به گونه ای طراحی شده که یک نفر به عنوان هوانورد (کنترل کننده پرواز) و نفر دیگر به مانند یک

    مسافر همراه او پرواز را در این سطح، تجربه کنند که البته اندازه این نوع از پاراگلایدر ها از نوع تک نفره بزرگتر است. در صورتی که سرعت هدایت Trim speed آن را بیشتر کنید می

    توانید پرواز را با سرعت بسیار بالای انجام داده و لذت ببرید.

    قلاب کابل
    Harness

    هوانورد به آسانی سوار وسیله پرنده شده و قلابها را پیچ می دهد تا شرایط ایستادگی و حفظ موقعیت را تحت کنترل خود در بیاورد. بسیاری از قلابها دارای فوم و یا کیف هوا هستند که

    هوانورد روی آن نشسته و در هنگام انجام مانورهای پروازی به ویژه هنگام فرود آمدن کمترین شدت برخورد را حس کند. برخی از چترهای مدرن هم دارای یک صندلی هستند که شرایط

    را برای غوطه وری در آسمان اسانتر می کند.

    ابزارآلات پروازی
    Instrument

    بسیاری از افراد هنگام پرواز، از یکسری لوازم استفاده می کنند. این لوازم عبارتند از:

    Variometer
    : دستگاه فشار سنج مختص وسایل پروازی بدون موتور

    هدف اصلی استفاده از این دستگاه کمک به هوانورد می باشد برای پیدا کردن محل و نیز باقی ماندن در هسته دمایی براساس بیشترین سقف پروازی، یا برعکس برای نشان دادن

    اینکه وی در چه شرایطی به لحاظ موقعیت غوطه وری قرار دارد که اگر هوای پایین برنده دارد، بتواند شریاط بالاروی را بیابد.

    Radio:دستگاه رادیو در وسایل پروازی، در واقع به چیزی گفته می شود که به کمک آن بتوان ارتباط پیامی از آسمان با زمین و یا همراه پروازی در سمتی دیگر داشت. از رادیو معمولا در

    تمرینات بیشتر استفاده می شود تا بتوان با شخص استاد پرواز و دیگر هوانوردانی که در آسمان هستند در ارتباط بود، بدین وسیله می توان زمان و مکانی که پرنده به زمین فرود می

    آید را نیز خبر داد و البته به تایید رساند.

    یک توضیح کوچک آنکه برای پرواز(با هروسیله ای) می بایست همیشه مراتب کلی آن مثل نشست یا برخاست از زمین، کاملا با تیم زمینی هدایت پرواز، هماهنگی و تایید شود.

    این رادیوها به صورت عادی روی یک بازه فرکانسی کار می کنند که در کشورهای مختلف بتوان از آنها استفاده نمود، در واقع به صورت یکسان برنامه ریزی شده اند، برخی قسمت ها

    هم جنبه غیرقانونی دارند اما به صورت منطقه ای کار می کند. در برخی قسمت ها که به صورت محلی برنامه ریزی می شوند( مثلا باشگاه های هوانوردی)، به صورت دوره ای روی

    فرکانسهایی تنظیم می شود که مرتبط با شرایط اب و هوایی آن منطقه است. در مواردی هم به ندرت دیده شده که هوانوردان، از این رادیو ها به جهت برقراری ارتباط با برجهای مراقبت

    فرودگاه های استفاده می کنند. بسیاری از هوانوردان به همراه خود تلفن همراه حمل می کنند، یکی از دلایل آن احتمال دوری از مقصد مورد نظر جهت فرود آمدن است که در این صورت

    می توانند با تماس تلفنی دیگران را آگاه سازند.
    GPS: مطمئنا با این لغت سه حرفی به زبان لاتین آشنا هستید و با شنیدن آن یاد یک دستگاه ناوبری و ردیاب می آفتید. در حقیت کلمه جی پی اس مخفف یک شبه جمله ایست که

    برگردان آن به زبان فارسی به معنای سیستم موقعیت یابی جهانی است. Global Positioning System

    استفاده از این دستگاه در کلیه سیستم های پروازی واجب است. از بحث پرواز با هواپیماها و ماهواره ها که بگذریم، در بحث ورزشهای هوایی نیز وجود این دستگاه همراه هوانورد

    توصیه می شود. این دشتگاه در هرلحظه موقعیت قرار گیری هوانورد را نشان می دهد. با استفاده از این دستگاه دیگر هوانوردان هم می توانند با توجه به موقغیت های ثبت شده، به

    تحلیل شرایط پرواز بپردازند و در واقع حکم راهنمای اینچنینی هم دارد. به کمک GPS می توان رانش و انحراف پیش آمده توسط نیروی باد را در زمان پرواز نیز به لحاظ موقغیت ارتفاعی،

    متوجه شد و اطلاعاتی به جهت رعایت اصول ایمنی ازاین طریق کسب کرد. دستگاه GPS امروزه در بسیاری از اتومبیل ها هم استفاده می شود. حتی نرم افزار آن روی گوشی های

    هوشمند تلفن همراه نیز وجود دارد. استفاده از دستگاه موقعیت یاب در وسایل پرنده بسیار کمک کننده است. در پرواز با هواپیماها که پرواز به صورت ابزاری (Instrumental) است،

    دستگاه GPS ضرورت حضور خود را دارد، چرا که بدون وجود آن، پرواز به دشواری انجام می شود و شاید اصلا نتوان پرواز کرد.

    مسلم همانطور که پرواز زیبا و جذاب است، اما دشورای های خود را هم دارد، شاید اصلا یکی از عمده موارد جذاب کننده پرواز، همین دشواری و برخی چالشهایی باشد که با آن همراه

    است. گرچه بیش از یکصد سال است که راز رفتن به دنیای آسمان برای انسان کشف شده است، اما به هرحال، انسانی که پایش روی زمین گیز هست، هنوز زمین را به خوبی

    نشاخته، پس علم آن به دنیای سماوات همچنان مراحل ابندایی خود را می گذراند، پس نیاز است که خیلی موارد را رعایت کند تا هم شیرینی پرواز لذت ببرد، هم گام به گام با این

    بیکران وجود،یعنی آسمان آشنا گردد.

    اقدام به پرواز Launching

    برای به جریان انداختن فرآیند پرواز و نیز فرود آمدن با پاراگلایدر نیاز به جریان باد است. بال یا چتر این وسیله پرنده در جریان هوا قرار می گیرد، و در این جهت به حرکت در می آید، این

    جریان بادی می تواند در جهت کشش یا بیرون راندن از آن باشد. هوانورد در جهت باد میدود، چتر پروازی از روی زمین بلند شده و مولکولهای هوا زیر چتر پرواز به لغرش در می آید و او را

    از روی زمین بلند می کند. هوانورد در یک مان مناسب و ایمن روی قلابهای اتصالی می نشیند. برخلاف چتربازها، افرادی که از پارا گلایدر استفاده می کنند، فرد پرنده در هیچ بازه ای از

    زمان فرآیند اقدام به پرواز، نمی پرد. چیزی که پیشترهم بدان اشاره شد. دو تکنیک برای به پرواز در آمدن به وسیله پاراگلایدر وجود دارد که یکی اقدام رو به جلو و دیگری اقدام

    معکوس
    هست برای پرواز.

    در شرایطی که جریان وزش باد ضعیف است، چتر پاراگلایدر در جهت رو به باد قرار می گیرد و مولکولهای هوا، در زیر آن انباشته می شوند، جایی که هوانورد به سمت جلو می دود و

    فشار هوای ایجاد شده در زیر چتر جمع می شود. با جمع شدن هوا در زیر چتر عمل پرواز به تدریج شکل می گیرد.

    دراغلب اوقات این روش به آسانی جواب می دهد، زیرا هوانورد تنها به سمت جلو می دود، اما او نمی تواند چتر خود را ببیند، چون در پشت سر وی قرار گرفته،تا اینکه چتر را در بالای

    سر خود ببیند.

    وقتی که شرایط باد جریان قابل توجهی دارد، از روش معکوس برای پرواز استفاده می شود. هوانورد در این شرایط رو به چتر خود می ایستد و آنرا به سمتی که بتواند پرواز کند می

    کشد، سپس حول آن آن می پرخد تا اقدام به پرواز صورت پذیرد.

    مزیت روش معکوس نسبت به روش رو به باد بیشتر است، در این روش هوانورد رو به چتر ایستاده و کاملا شرایط وسیله پرنده خود را تحت کنترل و نظر دارد. در حضور باد، هوانورد می

    تواند چترخود را به سمت باد بکشد در حالی که رو به آن ایستاده و کار برای فائق شدن به نیروهای مقابله کننده راحت تر می شود، و بعد به شکلی ایمن تر خلبان سر بخورد و به پرواز

    در بیاید. البته الگوهای حرکتی در این شرایط از پیچیدگی بیشتری نسبت به روش رو به باد برخوردار است.

    دو روشی که رجع به آن صحبت کردیم، در واقع برای قسمتهای بلند زمین می باشد. روش ذیگری هم وجود دارد که برای زمین های پست و سزوح صاف می باشد که روش دنبال خود

    کشیدن Tow نام دارد.
    فرود آمدن Landing

    فرود آمدن پاراگلایدر دربرگیرنده تکنیک های ویژه و الگوهای حرکتی خاص خود می باشد.

    برخلاف زمان به پرواز در آمدن، در جایی که چند هوانورد در یک راستای پروازی هستند، عملیات فرود آمدن شامل چندین طرح می شود، زیرا بیشتر از یک هوانورد ککم اسن که در حال

    فرود باشد. آن هم به طور همزمان. ازاینرو یک الگوی حرکتی خاص می بایست در دصتور کار قرار بگیرد. هوانوردان به یک موقعیت آرایشی در بالای محل فرود در می آیند و به سمت وجه

    فرودی می روند، به طوری که کلیه این حرکات مبتنی بر شرایط وزش باد می باشد، چرا که آنها می خواهند ارتفاع خود را (درصورت ضرورت) کم کنند. از این موقعیت، آنها پایه های یک

    مسیر پروازی را در محوطه فرود، دنبال می کنند:


    1. پایه مسیر فرود در جهت باد
    2. پایه مبنا
    3. تقرب نهایی


    قرار گرفتن در این پایه ها، نیازمند رعایت تکنیک های خاصی که قبلا از آنها یاد کردیم.

    تهیه و تنظیم HESAM7E7
    #1 ارسال شده در تاريخ January 15th, 2015 در ساعت 08:44:58

  2. The Following 9 Users Say Thank You to Hesam7e7 For This Useful Post:

    Ali Pilot (January 15th, 2015), davar_73 (January 15th, 2015), Esmaiel_F4 (January 16th, 2015), Hamidreza rt (January 15th, 2015), IRIAF F-14A (January 15th, 2015), mohamadbaha (January 15th, 2015), Nima Amini (January 17th, 2015), PILOTSAEED (July 18th, 2017), SKY MAN (January 15th, 2015)

???? ??? ????? ? ??????

  • ??? ????????? ????? ????? ????? ????
  • ??? ????? ????? ???? ?? ??????
  • ??? ????????? ???? ????? ????.
  • ??? ????????? ??? ??? ??? ?? ?????? ????
  •  

Designed With Cooperation

Of Creatively & VBIran


Search Engine Friendly URLs by vBSEO 3.6.0