به لطف هواپيمايي، سفر 3روزه، 5روزه شد!

يكي از بينندگان «تابناك» در مطلبي از ناهماهنگي‌ در هواپيمايي كشوري، درباره سفر سه روزه خود به چابهار كه به پنج روز تبديل شد، آورده است: صبح روز چهارشنبه 3/12/86 اينجانب و تعدادي از دوستان از طريق پرواز بندرعباس- چابهار به قصد سفر سه‌روزه‌اي عازم منطقه آزاد چابهار شديم. پرواز رفت قرار بود سر ساعت 7 صبح انجام شود كه به دليل مسائل امنيتي مسافرت رئيس‌جمهور به بندرعباس، با تأخير دوساعته‌اي انجام گرديد. در اين ميان وجود مه در فرودگاه بندرعباس، دليل تأخير پرواز از سوي خلبان عنوان شد!

جدا از بازار كم‌رونق چابهار، به رغم آب و هواي بسيار عالي و مردم خونگرم و مهمان‌نواز چابهار اين سؤال براي اينجانب مطرح بود كه چه نوع فعاليت‌هايي از سوي مسئولان محترم براي رونق اين منطقه آزاد تجاري انجام گرفته است؟

درددل اينجانب مربوط به پرواز برگشت در روز جمعه مورخ 3/12/86 مي‌باشد. در حالي كه با عجله فاصله 50 كيلومتري هتل محل اقامت تا فرودگاه چابهار را طي كرديم تا سر موعد مقرر به فرودگاه برسيم، با ممانعت نيروي انتظامي مستقر در فرودگاه مواجه شديم. جواب بسيار ساده بود: «به علت غبار محلي و بدي آب و هوا، هر دو پرواز چابهار به زاهدان ـ تهران و تهران باطل اعلام شد».

به همين سادگي! و بعد از گذشت دو ساعت، در حدود ساعت 15، كليه مسافران از محوطه فرودگاه به بيرون راهنمايي شده و درهاي ورود و خروج قفل گرديد. نه توضيحي كمتر و نه بيشتر! توضيح اين‌كه حول و حوش ساعت 13 هواپيمايي كه از «مسقط» عازم چابهار شده بود در فرودگاه نشست و با سوار كردن مسافران، دوباره به عمان بازگشت.

در اين ميان قول يكي از مسئولان هواپيمايي مبني بر احتمال پرواز فوق‌العاده براي فردا، ‌كمي آدمي را دلگرم كرد. با تماس هاي مكرر، يك دستگاه ميني‌بوس دوباره از منطقه آزاد به فرودگاه آمده و ما را به هتل برگرداند.

صبح شنبه با اميد فراوان تماس‌هاي مختلفي با دفتر هواپيمايي انجام گرفت. ساعت 7 صبح، 8، 10، 11، 13، 14 و نهايتا 14:30. در اين ميان دوستان به فرودگاه هم مراجعه كردند. با اين‌كه پروازهاي روزانه به طور منظم انجام شد ولي دريغ از پرواز فوق‌العاده. كسي حاضر به جوابگويي نبود. در اين ميان از يكي از مسئولان‌ هواپيمايي پرسيدم كه تقصير ما چيست كه اينجا مانده‌ايم؟ در جواب گفت، تقصير ما هم نيست، اگر توفان نمي‌شد، پرواز هم باطل نمي‌شد!؟ با دفتر فرماندار محترم هم تماس گرفته شد. رئيس دفتر فرماندار گفتند كه ايشان در زاهدان هستند و معاونش هم نيست. در ضمن اين امر ربطي هم به فرمانداري ندارد. مديرعامل منطقه آزاد هم در مسافرت خارج از كشور بود. دفتر هواپيمايي در تهران هم جوابگو نبود. واقعا گيج شده بوده بوديم كه چكار بايد كرد؟ تا 15 فروردين جاي خالي براي پرواز تهران نبود. مسافت 2000 كيلومتري تا تهران هم حدود 30 ساعت با اتوبوس طول ميكشيد.

نهايتا با مساعدت و تلاش‌هاي پيگير يكي از مسئولان زحمتكش هواپيمايي و موافقت مسئولان پايتخت‌نشين، هواپيماهايي با ظرفيت بيشتر در روز يكشنبه مورخ 5/12/86 به منطقه اعزام شد كه 120 نفر مسافر سرگردان به تهران برگشت داده شدند. ما هم از اين‌كه با 48 ساعت تأخير به خانه بازمي‌گشتيم، از اين‌كه مجبور نشديم تأخير بيشتر و يا سفر سي‌ساعته‌اي داشته باشيم! خوشحال و خندان بوديم و اين همه مسئوليت‌پذيري بعضي از دوستان و مديران عزيز كشورمان، به عنوان خاطره‌اي به ياد ماندني بر ذهنمان نقش بست!